Doświadczyłem głębokiej poprawy zdrowia, uwolniłem się od wielu emocjonalnych blokad, a także przeżyłem niezwykłe chwile samopoznania i duchowych wglądów. Jednak droga ta nie była wolna od wielu błędów. Na początku często osądzałem innych za to, że jedzą zbyt dużo – nie rozumiałem jeszcze wtedy, że nie każdy musi iść tą samą ścieżką co ja. Konflikty, które z tego wynikały, były odbiciem mojej niedojrzałości i skrywanej złości. Był czas, gdy każde odstępstwo od postu rodziło we mnie poczucie winy. Oskarżałem się o brak dyscypliny i zdradzenie własnych założeń. Wpadłem w pułapkę rywalizacji z samym sobą — skupiony na przekraczaniu kolejnych granic, nie dostrzegałem, że prawdziwy sens postu leży zupełnie gdzie indziej. Zdarzało się też, że po zakończeniu postu wracałem do jedzenia zbyt gwałtownie. Szczególnie pamiętam czterdziestodniowy post, który zakończyłem ucztą z golonką i pizzą. Tylko ja wiem, czym to się skończyło… Dziś widzę w tym lekcję, bo początki często prowadzą przez potknięcia. Finałem tej drogi stało się odzyskanie świadomej, spokojnej relacji z jedzeniem — relacji opartej na uważności, równowadze i wdzięczności. To ważne w czasach, gdy wiele osób wpada w skrajności: obsesję na punkcie idealnego odżywiania lub bezrefleksyjne jedzenie przetworzonej żywności. Prawdziwe jest powiedzenie, że trzeba coś stracić, by to docenić — w moim przypadku sprawdziło się to doskonale. Dziś potrafię cieszyć się jedzeniem na nowo; moje kubki smakowe jakby odżyły, a wspólne posiłki z bliskimi odzyskały głębię. Post zmienił sposób, w jaki patrzę na ciało, umysł i codzienność. Jedzenie przestało być koniecznością — stało się wyborem. Ten kurs pokazuje, że o jedzeniu i poście wciąż można mówić w nowy, wartościowy sposób. Wśród tysięcy kursów wyróżnia się spojrzeniem z szerszej perspektywy, ukazując, że zwykły akt jedzenia ma znacznie głębszy wymiar. W kolejnych lekcjach zobaczysz, że przemiana podejścia do jedzenia może stać się przemianą całego życia — zgodnie z zasadą „przez żołądek do serca”.